“Mama! Papa! Kom snel! We zitten in de foute zaal!” Zoonlief staat wild gesticulerend beneden in de filmzaal. Net daarvoor was hij wantrouwig naar buiten gelopen. Onze film zou nu ongeveer moeten beginnen. Maar van enig ander publiek is geen sprake. Zucht. Dat komt ervan als je je twee mannen blindelings ‘een’ zaal involgt. En dus rennen we snel naar de zaal ernaast.

Eén blik op onze borden zegt genoeg. Samen met mijn gezinnetje geef ik me over aan de dolce far niente in de Italiaanse truffelstreek. De legendarische (witte) truffel domineert hier enkele weken mijn menu. Zoals net. De huisgemaakte pasta met smeuïge truffelsaus die de patron me voorschotelt aan ons tafeltje op de stadswallen: het is een klassieker waar ik elk jaar naar uitkijk. Restjes maken dan ook geen kans. Alle truffelsmaken worden vakkundig opgelepeld.

De koopjesperiode: het is niet mijn ding. Kleding ligt vervaarlijk opgestapeld of hangt opgepropt in de rekken (op kleur!). Klanten graaien ongegeneerd en laten niet-passende stuks achter waar het hen uitkomt. Niet bepaald mijn favoriete winkelervaring. Toch waag ik me voor de jaarlijkse zomerbreak heel even in het strijdgewoel voor een selectieve zoektocht. Maar die zoektocht draait elke keer op hetzelfde uit.

‘Hallo, hallo, hallo! Henk hier! Ik ben blij je te horen! Ik probeer je al een hele tijd te pakken te krijgen. Maar eindelijk is het dan toch gelukt!’ Ik sta een beetje verbouwereerd met de telefoon in mijn hand. Het enthousiasme aan de andere kant van de lijn is overweldigend. Helaas is het geluksgevoel niet helemaal wederzijds. De enige Henk die ik ken heeft Cowboy als voornaam. Pas als hij de naam van mijn telecomprovider noemt, begint het me te dagen.

Met de winterse donkere avonden voor de deur komen de gezelschapsspelletjes weer op tafel thuis. Het is te zeggen, de iconische klassiekers dan toch. Want die moderne intelligentie en coördinatie stimulerende spelen? Oersaai vinden we ze. Aan goodwill geen gebrek nochtans. Met een uitgebreide stof vergarende collectie als gevolg. Simpel ouderwets vertier, dat is meer ons ding. En eenvoudige mind-spelletjes zoals raadseltjes en uitbeeldopdrachten. Fijn om tussendoor te doen. In de wagen, of zoals onlangs aan tafel.

Ergerlijk vind ik het. Mobiel online gaan om snel dat telefoonnummer, toffe adresje, die bedrijfsinfo of interessante blog op te zoeken. Euh, snel? Niet dus. Want het enige wat ik vaak blijk te doen, is sliden en scrollen en inzoomen en manoeuvreren om toch maar een enigszins leesbaar beeld op mijn smartphone te toveren. Met zo’n mobiele beleving blijven mijn iMac en Air mijn grootste vrienden – en niet alleen letterlijk.