Het is nog stikdonker als zoonlief onze slaapkamer binnen sluipt om 7 uur. Alleen twee flikkerende schermpjes verlichten de ruimte. Papa en mama grepen bij het wakker worden meteen naar hun smartphone. Zoonlief nestelt zich tussen ons om mee het mobiele nieuws te volgen. Waar we voor vreesden, lijkt waarheid te worden. Amerika lijkt zijn nieuwe president te hebben gekozen.

Het was een ongewoon zicht, enkele weken geleden. Tijdens een wandeling door ons provinciestadje passeerden we het stadhuis. Dat was voor de helft aan het oog onttrokken door de talrijke nieuws- en satellietwagens op het plein ervoor. Journalisten en fotografen met imposante telelenzen hadden strategisch positie genomen op de tegenoverliggende terrasjes, wachtend op een witte rookpluim of een glimp van een of ander bekend gezicht. Zoonlief was even onder de indruk van de ongewone setting. ‘Is hier misschien een moord gebeurd?’ reageerde hij opgewonden.

Avengers. Het is hier al wat de klok slaat. En het wordt er niet beter op tijdens de pakjesvriendelijke decemberdagen. Ons huisje barst bijna uit zijn voegen van de Lego-packs en Infinity-figurines. De kleurrijke superhelden domineren alle grote en kleine schermen in huis. Maar de adoratie gaat nog veel verder dan dat.

Met de winterse donkere avonden voor de deur komen de gezelschapsspelletjes weer op tafel thuis. Het is te zeggen, de iconische klassiekers dan toch. Want die moderne intelligentie en coördinatie stimulerende spelen? Oersaai vinden we ze. Aan goodwill geen gebrek nochtans. Met een uitgebreide stof vergarende collectie als gevolg. Simpel ouderwets vertier, dat is meer ons ding. En eenvoudige mind-spelletjes zoals raadseltjes en uitbeeldopdrachten. Fijn om tussendoor te doen. In de wagen, of zoals onlangs aan tafel.

Ik ben nogal ongeduldig. Mijn man zou die ‘nogal’ schrappen. Opnieuw dus. Ik ben ongeduldig. Als iets niet snel genoeg gaat naar mijn zin, volgen er al snel gezucht en rollende ogen. Behalve als het gaat om zoonlief. Bij hem blijf ik in zen-modus. Meestal toch. Want soms is te veel … gewoon te veel.

Soms is een goede romcom alles wat je nodig hebt op het einde van de dag. Under the Tuscan Sun is er zo eentje. Daarin wordt het leven van de Amerikaanse schrijfster Frances Mayes (Diane Lane) overhoop gegooid door een overspelige echtgenoot. Een trip door Toscane moet voor de nodige afleiding zorgen. Maar – natuurlijk – draait die anders uit. Frances wordt er op slag verliefd op Bramasole, een charmante oude villa. In een impulsieve bui koopt ze het pand.