Het klinkt misschien raar uit de mond van een copywriter. Maar woorden doen er soms niet toe. Zoals deze week. Breaking news duikt op in de hoek van mijn scherm. Twitter-berichten stromen binnen. De volgende uren zit ik lamgeslagen voor de tv in mijn bureautje. Mijn drukke agenda verdwijnt naar de achtergrond. Als ik al zou willen werken, het lukt nu even niet. Mijn creativiteit laat het afweten. In tegenstelling tot die van enkele marketingjongens.

‘Hallo, hallo, hallo! Henk hier! Ik ben blij je te horen! Ik probeer je al een hele tijd te pakken te krijgen. Maar eindelijk is het dan toch gelukt!’ Ik sta een beetje verbouwereerd met de telefoon in mijn hand. Het enthousiasme aan de andere kant van de lijn is overweldigend. Helaas is het geluksgevoel niet helemaal wederzijds. De enige Henk die ik ken heeft Cowboy als voornaam. Pas als hij de naam van mijn telecomprovider noemt, begint het me te dagen.

Avengers. Het is hier al wat de klok slaat. En het wordt er niet beter op tijdens de pakjesvriendelijke decemberdagen. Ons huisje barst bijna uit zijn voegen van de Lego-packs en Infinity-figurines. De kleurrijke superhelden domineren alle grote en kleine schermen in huis. Maar de adoratie gaat nog veel verder dan dat.

Met de winterse donkere avonden voor de deur komen de gezelschapsspelletjes weer op tafel thuis. Het is te zeggen, de iconische klassiekers dan toch. Want die moderne intelligentie en coördinatie stimulerende spelen? Oersaai vinden we ze. Aan goodwill geen gebrek nochtans. Met een uitgebreide stof vergarende collectie als gevolg. Simpel ouderwets vertier, dat is meer ons ding. En eenvoudige mind-spelletjes zoals raadseltjes en uitbeeldopdrachten. Fijn om tussendoor te doen. In de wagen, of zoals onlangs aan tafel.

Ik ben nogal ongeduldig. Mijn man zou die ‘nogal’ schrappen. Opnieuw dus. Ik ben ongeduldig. Als iets niet snel genoeg gaat naar mijn zin, volgen er al snel gezucht en rollende ogen. Behalve als het gaat om zoonlief. Bij hem blijf ik in zen-modus. Meestal toch. Want soms is te veel … gewoon te veel.

Ergerlijk vind ik het. Mobiel online gaan om snel dat telefoonnummer, toffe adresje, die bedrijfsinfo of interessante blog op te zoeken. Euh, snel? Niet dus. Want het enige wat ik vaak blijk te doen, is sliden en scrollen en inzoomen en manoeuvreren om toch maar een enigszins leesbaar beeld op mijn smartphone te toveren. Met zo’n mobiele beleving blijven mijn iMac en Air mijn grootste vrienden – en niet alleen letterlijk.