Een vriendin van mij is een echte netwerk pro. Ze schuimt netwerkvloeren af zoveel ze kan. En ze heeft er nog plezier in ook. Haar hardnekkige (en laat ons eerlijk zijn: vooral moedige) pogingen om mij mee te krijgen, waren tot nu toe weinig succesvol. Voornamelijk omwille van een drukke agenda. Maar ik moet stiekem toegeven: soms komt die drukke agenda me toevallig iets beter uit. (Sorry lieverd.)

Met de winterse donkere avonden voor de deur komen de gezelschapsspelletjes weer op tafel thuis. Het is te zeggen, de iconische klassiekers dan toch. Want die moderne intelligentie en coördinatie stimulerende spelen? Oersaai vinden we ze. Aan goodwill geen gebrek nochtans. Met een uitgebreide stof vergarende collectie als gevolg. Simpel ouderwets vertier, dat is meer ons ding. En eenvoudige mind-spelletjes zoals raadseltjes en uitbeeldopdrachten. Fijn om tussendoor te doen. In de wagen, of zoals onlangs aan tafel.

Ergerlijk vind ik het. Mobiel online gaan om snel dat telefoonnummer, toffe adresje, die bedrijfsinfo of interessante blog op te zoeken. Euh, snel? Niet dus. Want het enige wat ik vaak blijk te doen, is sliden en scrollen en inzoomen en manoeuvreren om toch maar een enigszins leesbaar beeld op mijn smartphone te toveren. Met zo’n mobiele beleving blijven mijn iMac en Air mijn grootste vrienden – en niet alleen letterlijk.